Story 2: Speakers of Prayer, The Lost Card & Food I need, Food!

Twee uur later schrok ik wakker van het gebed. Het gezang van de moslim kwam kreunend vanuit de luidspekers door de muren van het hotel. Ik kon het niet goed verstaan, behalve dat ze waarschijnlijk iets van allah akbar zongen, god is groot. He gebed bracht me terug naar de mistige bergen van Bali, waar ik het gezang van de moslims nog eng vond. Nu voelde het vertrouwd, ja ik ben echt terug. Mijn mondhoeken reikten tot aan mijn oren. Het klinkt nog steeds helemaal nergens naar!

Ik moét wat eten, hoe graag ik ook blijf liggen. De douche waste de narigheid van de reis weg, zo borrelend het putje in. Geen toilettas, maar gelukkig wel shampoo van het hotel en zelfs een kleine tandenborstel met tandpasta. Alsof ze wisten dat ik een gore bek had. 

Zonder make-up, maar met stralende tandjes nam ik dit keer de trap naar beneden. Jawel, de trap. “Is it safe to go outside?” vroeg ik aan een nieuwe meid die achter de balie stond. Ze lachte, “yes,”. “Any neighbourhoods I should avoid?” vroeg ik toen. Ze lachte opnieuw, “no,”. Haar Engels was gelukkig een stuk beter... Top, daar ga ik dan.

Bam! Weer de hitte in. Maar het is toch donker? Even wennen aan deze wereld. Snel werd ik opgeslokt in de drukte van de stad. Overal lichtjes, kraampjes, luchtjes, en mensjes, uhh mensen, en ik wist niet waar ik moest kijken. Tunnel-vision mode turned on! Ja ze riepen vaak iets naar mij, denk ik, nee ik besteedde er geen aandacht aan. Ik kon het er even niet bij hebben. Honger, heb ik. Geld, moet ik. Lopen zal ik.

Door de overheersende honger vond ik mijn weg door het labyrint van kleine straatjes. Een brug over, een tunnel in, een winkelcentrum door, een roltrap op, precies dezelfde roltrap weer naar beneden. En daar was hij dan, de ATM. Een hele rij ATM’s om precies te zijn, zoveel heb ik er niet eens nodig, dacht ik.

Als er iemand meer trek had dan ik, dan was het de ATM wel, wat die had mijn pinpas gewoon helemaal opgegeten. Error. Klaar. Deed niets meer. Uit met de pret.

Jeetje jongens. Ik kan het gevoel bijna niet beschrijven. Maar als er al zo veel fout gaat op een dag, dan is er weinig tot geen energie meer over om je nog kutter te voelen. Dit kan er ook nog wel bij.

En daar stond ik dan, alwéér. Wat ik ook deed, hij ging hem écht niet teruggeven. Niemand sprak Engels en ik had er gewoon geen energie meer voor. Ik wilde door de grond zakken. Oke dan, stik er maar in, ik heb nog een pas, die doet het wel.

Ik ging in het Japanse restaurant tegenover de ATM zitten met 1 miljoen roepie. Dat klinkt als veel maar dat is nog geen eens 60 euro. Ja, het is erg verwarrend allemaal. Ik kreeg een kaart met veel te veel opties, allemaal in het Indonesisch. Ik heb gewoon een random ding aangewezen. Food I need, food!

Toen ik eindelijk aan de maaltijd zat was het alsof de hele dag nooit was gebeurd. Een orkest begon te spelen op mijn tong waar elk instrument aan te pas kwam. Ik moest oppassen dat ik niet ook begon te kreunen. Wat een ge-wel-dig eten hier. Zo lekker dat het om te janken was, oké dat kwam door de pepertjes.

Slurpend aan de kom met mie keek ik nog met haviksogen naar de ATM. Even mijn ouders appen, er is wifi hier. Gelukkig reageerden ze snel en kreeg mijn moeder iemand van de bank aan de lijn. Ik moest de kaart blokkeren en ik zou hem later ergens kunnen ophalen. Dat ging krap worden, het winkelcentrum sloot en ik moest de volgende ochtend alweer weg.

God en ook die rot koffer nog. Ik appte de jongen van het vliegveld om er wat haast achter te zetten. Ging mijn hele vakantie dan in de soep lopen? Slurpend nam ik nog een slok uit de kom. Het zal toch niet?!