Story 3: Jamming Jakarta, Pinnacle Park & Train, I need to get the train!

Één voor één rolde hij de koffers uit de berging van het hotel. Het was in een hoek waar ik het net niet goed kon zien. Spelend met mijn handen voor mijn buik kwam ik dichterbij staan. Een grote glimmende zilveren koffer als eerst. Daarna nog een grote zwarte van kunststof. Shit, als hij erbij zou zitten dan zou hij toch vooraan moeten staan? Hij moet nét zijn gebracht.

Ik kwam nog dichterbij staan. Op mijn tenen kon ik het ook niet goed zien. De jongen stopte met zoeken en kwam het hok weer uit. Mijn hart stopte. Daarna draaide hij zich om, het hok weer in.

Ik hield het niet meer. Ik moet zo de trein pakken en nú weg als ik nog langs het vliegveld moet. Ik kan niet zonder een schone onderbroek en waar ga ik hier ooit kleding vinden die past? Maat XXL, maar dan vooral in de lengte zeker? Het begon me al te duizelen. Ik ga niet weg uit Jakarta zonder mijn koffer!

Toen kwam hij weer, ik kon de koffer niet goed zien omdat hij zo klein was. Nu was ik te nieuwsgierig om te blijven wachten en kroop ik naar de ingang van de berging. Hij draaide hem om en toen zag ik de voorkant. Mijn hart stopte weer. Klein, check. Zwart, check. Stof, check. Witte ronde sticker met een gouden ster met een doodshoofd erop van de winkel in Amsterdam waar ik mijn piercing heb laten zetten en ik cool genoeg vond om op de koffer te plakken, check!

MIJN KOFFER!! Ik stormde als een blije aap op de koffer af en de jongen hoefde niet meer te vragen of hij wel van mij was. De grijns ging voor een uur niet meer van mijn gezicht. Als een wassenbeeld in Madame Tussauds, mét een koffer.

Als een kind die haar laatste en grootste Sinterklaascadeau opent, maakte ik de koffer open. Kleertjes in precies de juiste maat, een toilettas, badpak, DEET, zonnebrand en lenzenvloeistof. Precies wat op mijn verlanglijstje stond. Nog nooit heb ik zoveel genoten van uitgedroogd bruinbrood met kaas die, net als ik, bedekt was met zweet en op het punt van beschimmelen stond. 

Tijd voor een douche. Jeetje wat ruikt mijn Japanse shampoo toch fucking lekker. Kreunend stond ik aan de fles te ruiken onder de douche. Het gebed galmde weer door de muren van het hotel. Wat een prachtig geschenk van Allah.

Trein, oja! Het was 45 minuten lopen en natuurlijk duurde het allemaal langer. Rennend probeerde ik mijn weg te vinden door de straten. Grote rotondes met zoveel oversteekplekken dat ik niet meer wist wat oost of west was. Treinstation, ik moet de trein halen!

“Watch out miss,” schreeuwde een taxichauffeur die in een hele roedel taxichauffeurs stond. Ze keken me allemaal aan met verliefde oogjes. Watch out for what?! Dacht ik terwijl het verkeer langs me schoot.

In de verte hoorde ik het luidde getoeter van de trein, het steeg boven al het andere getoeter uit. Als een soort machtige monster-toeter. Tuut-tuuuuuut! Daar moest ik zijn. Mijn ogen schoten naar de andere kant van het park. Dwars door het park heen dan maar.

Het park was vreemd. Heel leeg en groot. Het bestond uit gras met brede stroken asfalt en in het midden een grote dunne lange p….

innacle!

Je kon de hitte boven het asfalt zien, als een golvende beweging die de horizon laat dansen. Zweet gutste van mijn oksels en ik had net zo goed niet kunnen douchen. Zelfs mijn schone onderbroek was nat. Heerlijk.

Gevoelstemperatuur is hier 43 graden en dat kon je zeker op deze plek goed voelen. Het is heel warm, maar niet zo onaangenaam als de hitte in Nederland kan zijn, gek genoeg is er een verschil. Dus pap, pak je koffers maar! 

En geen China Southern Airlines he, die snappen het niet helemaal. 

Een lokaal toeristentreintje op wielen kwam voorbij. Het groepje kindjes had me al gauw gespot en konden hun ondeugende oogjes niet van mij afhouden. “Hello,” schreeuwde het stoerste meisje. Ze zal niet ouder dan zes zijn geweest.

Even later kwamen ze weer voorbij, “bye,” riep het meisje weer. Dit keer zwaaide ik en riep ik “bye!” terug. Het hele groepje zwaaide nu mee en zelfs de ouders werden enthousiast. O, o... Het treintje verdween om de hoek maar ik kon de kreet van het meisje en het geschater nog luid horen. So cute.

Dwars door het park heen ging niet, want er zat een hek omheen, dus het werd rennen naar de uitgang in deze hitte. Zo fijn dat ik een rolkoffer had, jeetje wat een goede beslissing. Ik kreeg wel spierpijn aan mijn arm, maar ik mag niet zeiken. 

Vier minuten voor vertrek kwam ik aan met mijn rode kop. Ik werd vliegensvlug geholpen (jaja blijkbaar kunnen ze dat) en werd bij elke afslag door het treinstation de juiste kant op gestuurd. Roltrap op? Ja dit keer wel.

Ik sprong de wagen in en plofte neer op de felblauwe leren stoel van de "eksekutif" coupé. First class, want hier is het te betalen en het is elke euro waard. Ik strekte mijn benen, ging achterover zitten en genoot van het uitzicht dat voorbij rolde. Ik had het gehaald, en hoe dan?!